Geliza: Stoer maar verdrietig

Zoals jullie allen weten wil ik heel graag een jeugdcentrum voor kinderen van (ex-)drugsverslaafde ouders openen. Maar het is natuurlijk de vraag of de buurtbewoners van de Schilderswijk (Den Haag) hierop zitten te wachten...

Om dit te onderzoeken ben ik op zondag 15 februari de Schilderswijk ingegaan en heb ik mensen op straat aangesproken.
Ik heb ze mijn plannen uitgelegd en gevraagd of de buurt zo'n jeugdcentrum nodig heeft. Iedereen die ik aansprak was razend enthousiast! Winkeliers, jongeren en zelfs exdrugsverslaafden! Men gaf aan dat het aantal drugverslaafden in de wijk wel is gedaald maar dat dit project specifiek voor deze jongeren echt een succes zal worden.

Wijkagent
Ik ben zelfs het politiebureau op de Hoefkade binnengestapt en heb daar mijn plannen verteld. De politie was hier erg van te spreken en staan zeer zeker open voor zo'n centrum. Er is mij zelfs aangeboden om een keer mee te lopen met de wijkagent! Dit zal ik ook zeer zeker gaan doen! (Hier komt natuurlijk wel een verslag van in de vorm van een blog.)

Doordat ik in de wijk ben gaan lopen en de mensen heb gesproken, ben ik meer gaan beseffen dat de buurt zo'n jeugdcentrum nodig heeft. Tegenwoordig uiten jongeren zich meer met agressie en terughoudendheid. Er gaat zoveel meer schuil achter dat masker. Dat 'stoere' gedrag komt naar voren om het verdriet en de leegte te 
onderdrukken. 

Stoer maar verdrietig
Ik was vroeger ook zo'n 'stoere' straatmeid compleet met gouden tand, (een) lange dread, baggy kleding. Als je mij nu ziet, zou je dat nooit kunnen voorstellen!
Ik moest wel stoer zijn. Op straat ben je anders 'prooi'. Prooi voor de foute jongens, prooi voor de drugsdealers, prooi voor je 'straatvrienden'. Ik ben veel vrienden/kennissen kwijtgeraakt door schiet- en steekpartijen. Zelfs mijn eerste grote liefde ben ik kwijtgeraakt door een schietpartij... En dat op 15 jarige leeftijd... Je bent verliefd en hoopt de rest van je leven met iemand door te kunnen brengen... Hoop... Maar dat is allemaal zo weggevaagd! Pats boem! Weg... Zoals alles in mijn leven... Weg...
Op een gegeven moment bewapen je jezelf met een soort schild... Je raakt gewend aan het verlies, verdriet en pijn...

Eis
En dit is de cirkel die ik graag wil doorbreken! Het is niet normaal om op te groeien met pijn, verdriet en ellende. Maakt niet uit waar je vandaan komt of in welke omgeving of buurt je opgroeit. Het is normaal dat je gelukkig bent met jezelf... Het is normaal dat je kunt en mag genieten van het leven... En dat is hetgeen waar ik achter ben gekomen... Het maakt niet uit waar ik ben opgegroeid of wat ik heb meegemaakt... Natuurlijk is dat niet leuk geweest maar waarom zou ik in het
verleden moeten blijven leven? Ik leef NU en ik wil meer voor mezelf. Ik eis meer van mezelf! Ik neem geen genoegen meer met minder...

Vraag
De vraag die ik mezelf telkens stel is: 'Waar zie ik mezelf over 5 jaar?' Ik zie dat er over 5 jaar verschillende jeugdcentra voor kinderen van (ex-)drugsverslaafde ouders over de hele wereld zijn geopend. Ik zie mezelf spreken over kinderen van drugsverslaafde ouders voor honderden mensen. Ik zie dat dit taboe doorbroken zal zijn en dat dit onderwerp een aandachtspunt wordt voor de regering en de samenleving. Ik zie dat de jongeren weer plezier hebben in hun leven. Ik zie dat de jongeren weer durven te dromen. Ik zie de jongeren lachen, spelen en muziek maken samen. Ik zie de jongeren discussieren over een boek die zij allen hebben gelezen.

En ik...
Ik zie de glimlach op mijn gezicht als ik naar hen kijk...
Stel jezelf ook de vraag ' Waar zie ik mezelf over 5 jaar?' en schrijf je antwoord op...Over 5 jaar zul je hetgeen bereikt hebben wat op dat ene papiertje staat...Als je er maar in gelooft en er 1000% voor gaat!